Şeyh hazretlerinin, münâcâtında (Allaha münâcâtı):
“Ben senden Cennetleri istemiyorum,
Bana Musa’ya dediğin gibi,
Beni göremezsin deme”
dediğini duyan Miskinli Molla Abdülaziz, Şeyhin bu kavline itiraz ederek şöyle der:
“Mûsâ (aleyhisselâm) Resullerin en büyüklerinden, Allah’ın kendisi ile konuştuğu bir peygamberdir. Şeyh bu sözü nasıl söyler.”
Bunun üzerine bir gece rüyasında, kendisini bir kuyuya düşmüş olduğunu görür. Onu çıkarmak için toplanan halk, sarkıttıkları ipi uzattıkça kuyu derinleşir ve ona ulaşılamaz. O anda bir ses işitir;
“Dünyanın ipini sarkıtsanız ona yetişmez ancak Şeyh Muhammed El Hâzin’den başka kimsenin onu çıkarmaya gücü yetmez.”
Molla uykudan uyanır. Bu rüyanın, Şeyhe olan itirazının bir neticesi olduğunu anlayarak hemen Şeyhin köyü olan Fersafa gelir. Camiye gider. Kalabalık bir cemâate teveccüh yapan Şeyhin, teveccühten sonra mihrapta oturduğunu görür. Ziyaret için Şeyhin yanına gider. Şeyh, onun elini tutar ve der ki:
“Şimdi, camideki bütün cemâatten size en yakın olan benim desen, sözünde doğru değil misin” diye sorar.
O da;
“Evet” der.
Şeyh;
“Bunun için Allah velîlerinin Allah ile öyle bir vakitleri vardır ki, o anda kendilerini, Allah’a herkesten daha çok yakın görürler. Belki herkesi peşlerinde görürler. Sonra herkes makamına döner. Hatta bunlardan bazılarının velîler meclisinde, ayakkabılar safından başka yerde yerleri yoktur” der.
Şeyh bununla Mollanın îtirâzına işaret eder. Molla o anda Şeyh’e teslim olup sâlihlerden biri olur.