İrşad yapmanın özel bir zamanı yoktu. Evde, yolculukta, misafirlikte
ve her ortamda hayrı anlatırdı. Bir sohbetinde; “En büyük kerametim,
nefsime neyi istemişsem Müslüman kardeşlerime de aynı şeyi isterdim” derdi. Dolayısıyla, insanların hayrını çok isterdi, devamlı olarak nasihatlarda bulunurdu. Ayrıca namaz kılma ve Kur’an öğrenme konularında çok hassasiyet gösterirdi.
İrşad için herhangi bir yere gittiğinde 1-2 talebesini mutlaka beraber götürürdü. Gittiği köyde cami varsa önce camiye gider, cami olmadığı takdirde köylünün evine giderdi. Namaz vakti geldiğinde talebelerinden biri ezan okur, köylüler de bulundukları eve gelirlerdi. Cemaatle namazı kıldırır, namazdan sonra da cemaate vaaz ederdi. Sonra namaz durumlarını sorar, birer birer Fatiha ve Ettehiyat’ı okumalarını ister, sabırla onlara doğru namaz kılmalarını öğretir, sorularını cevaplandırır, nikâh kıymak isteyenlerin nikâhını kıyar, varsa küskünleri barıştırır, vefat eden olursa taziyelerine gider, hasta varsa onlara kısa ziyarette bulunur, abdest aldıkları havuz küçükse talebelerine büyütmelerini emrederdi. Ertesi gün başka köye gitmek için yola çıkardı. Yolculuk bazen at sırtında bazen de yaya olarak devam ederdi. Bu yolculuklar esnasında bazen 15-20 gün eve dönmediği olurdu. Köylere gittiğinde, köylülerin dini ve dünyevi bütün meseleleriyle ilgilenirdi.