Hiçbir eve sığmayacak derecede kalabalık bir cemâati olduğu için Şeyh hazretleri Siirt’e geldiğinde Ulu Camiye gider, orada halka va’z eder, irşâdda bulunurdu. Bir gün yine camide irşâd ile meşgul iken, Sûfî Mûsâ adında bir mürid minareye çıkıp yüksek sesle halka bağırarak;
“Ey insanlar!.. Aklım başımdadır, deli veya bunamış değilim. Sadece Şeyhimin aşkı ile kendimi minareden atacağım” dedi ve kendisini attı. Hiçbir şey olmadı. Durumunu sorduklarında;
“Kendimi attığım zaman altımda bir levha buldum. Yere yaklaştığım sırada aklımdan niye böyle yaptım- sorusu geçince birden levha kayboldu ve yere düştüm. Sadece ayağım incindi” dedi.
Bu keramet Şeyhin vefat edeceği sene vuku bulmuştu. Sûfî Mûsâ, şeyhin vefatından sonra 25 yıldan fazla yaşadı.