Babam Şeyh Şerâfeddin’den işittiğime göre, Şeyh (k.s.) vefatı ânında, müezzini Şeyh Yusuf’un kucağında olduğu halde bir âyet-i kerîme okudu ve bu âyetin tefsirine başlayıp şöyle dedi:
“Allah’ın kullarından bazıları, öldüklerinde, gökler kendilerine doğru yükselen iyi amellerin kesilmesinden dolayı ağlarlar. Yine aynı şekilde yerler de, üzerlerinde yapılan ibâdetler kesildiği için ağlarlar. Göğün ağlayışı hafif yağmur yağışı gibi bazen hissedilir. Melekler de garip kuşlar şeklinde gelip, cenaze ile birlikte giderler.”
Sonra Şeyh;
“Sübhânellah, velîlerin ruhları ne kadar hızlıdır. Meleklerden daha çabuk gelip giderler” dedi.
Sonra Şeyhin işareti ile, selâm almakla meşgul olduğunu gördük. Daha sonra Şeyh Yusuf’a;
“Kur’ân okumaya başla, fakat sesini kıs. Rabbimle meşgulüm” dedi. Müezzini Şeyh Yusuf, Kur’ân-ı kerîm okumaya devam ettikçe nurlar da artıyordu. Şeyh Allah’ın rahmetine kavuştu (Hicri 1308).
Cenaze musallaya götürülmek üzere evden çıkarıldığında hafifçe yağmur yağmaya başladı. Cenazenin etrafında garip kuşlar uçuşmaya başladı. Şeyhin torunu ben Muhammed Kâzım, cenazede hazır bulunan Molla Abdülmecid’e bilâhare o kuşları sordum.
“Garip kuşlardı. Buralarda onlar gibi kuşlar görmemiştik” cevâbını verdi. Bu da yüzlerce insanın müşahede ettiği kerametlerden biridir.